작품 상세

1. Mooie benen, 2. Vrouw wijdbeens op keukenstoel, 3. Zelfportret met zittend naakt, 4. Zelfportret met liggend naakt (1973). waarvan 2 foto's met stempel 'copyright Gerrit Petrus Fieret, P.O. Box 117 - Den Haag, Holland' 4 zwart wit foto's, zonder lijst, circa 15x20 cm en 30x40 cm. 1 foto is geplakt op board. Hierbij boek: Gerard Petrus Fieret, 'De trommel van de vrijbuiter en de begeerte van vijf', uitg. Bert Bakker - Den Haag, 1973. Voorin met opdracht voor Fransje, met gedicht, gesigneerd door Fieret 30 sept. 1973. De 4e foto in dit kavel staat - in spiegelbeeld - deels afgebeeld op de cover van het boek. ------- Fieret is geen ijdele, gemaniëreerde, narcistische kunstenaar. Nee, hij is viriel genoeg. Hij die alleen leeft, kiest gewoon zichzelf omdat die bij de hand is en hij zin heeft om te werken. Alsof Gerard de fotograaf een dialoog heeft met Gerard het model. 'Hoe wil je me hebben dit keer?' Wat dacht je van zo? Even kijken, ja dat is goed'. Hij is eerlijk in zijn foto's en dat is een verheugend aspect. Geen grafische trucjes om te laten zien dat hij ook kan omkopiëren, solariseren en rasters in kan brengen. Heeft een vrouw mooie benen? Zet de lamp erop en klik. Heb je zin om haar billen te zien? Vraag het en klik. Geen vormstudies, geen mooidoenerij. En nu het wonderbaarlijke: Gerard Fieret krijgt de schoonheid cadeau. Juist omdat hij het niet zoekt, niet dwingt (een Zen-opvatting). Ongeretoucheerd, te grijs, niet scherp? Het mag wezen. Maar we zijn getuige van een kijkmens die zich niet verschuilt achter voze dogmatiek. Hij staat los van underground-stromingen, apart van modes, van -ismen. Hij fotografeert-leeft, hij leeft-fotografeert. Bron: Foto, nr. 10, oktober 1977, p. 78 door Ralph Prins.